In een wat verder verleden (in de periode 2009-2016) werd al nagedacht over een aparte rechtsvorm voor maatschappelijke ondernemingen. Een destijds ingediend wetsvoorstel werd in 2013 ingetrokken. Recent is er opnieuw aandacht voor het onderwerp gevraagd.
Al langere tijd bestaat het probleem dat grote ondernemingen aan hun leveranciers uit het MKB lange betaaltermijnen opleggen. In het verleden zijn diverse wetgevende maatregelen genomen, die niet hebben gewerkt. Uit recent onderzoek is gebleken dat ondanks de nieuwe regels de betalingstermijnen juist zijn opgelopen.
Het ontslagstelsel is door de invoering van de Wet Werk en Zekerheid in 2015 gewijzigd. Zo is in de wet limitatief opgesomd wat een redelijke grond voor ontslag is. De rechter mag een arbeidsovereenkomst alleen ontbinden als sprake is van een voldragen ontslaggrond. Het combineren van meerdere ontslaggronden was niet mogelijk. Daar komt met invoering van de WAB (Wet arbeidsmarkt in balans) per 1 januari 2020 verandering in.
De eerste jaren na de invoering van de WWZ waren de toegekende billijke vergoedingen door ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever relatief laag. Die trend is de laatste tijd duidelijk aan het veranderen. Tot op heden bedroeg de hoogste billijke vergoeding € 628.000. De rechtbank Midden-Nederland kende echter onlangs een vergoeding toe van € 1.026.449,08 bruto.
Voor het tijdschrift WPNR (Weekblad voor Privaatrecht, Notariaat en Registratie) schreef Ellen Timmer twee artikelen over de privacy van de uiteindelijk belanghebbende in de witwasbestrijding.
Claimstichtingen kunnen nuttig zijn om de kosten van procederen te verdelen en laag te houden, maar er zit ook kaf onder het koren. Een heel bijzondere claimstichting komt voor in een uitspraak van Hof Amsterdam van 12 maart jl.
